for that decision

Actually there was no

Other choice….

The one and only one choice   

was my right choice…..

But,

How

How the right choice became

a wrong one for me?????

How

How my right choice become

a  wrong one now?????

Still

I didn’t have any other choice

for that decision…..!!!!!!

Posted By :  SoorajKeshav/-

Original Image Courtesy : : A Schaldecker

ഞാന്‍ മറവിയെ പോലും മറന്നിരുന്നു.

യു പി ക്ലാസ്സുകളില്‍ ഞാന്‍

കുട വച്ചു മറക്കാന്‍ പഠിച്ചു….

ഹൈസ്കൂളിലെത്തിയപ്പോള്‍ അത്

NCC ഷൂവും പുസ്തകങ്ങളുമായി…..

ഹയര്‍സെക്കണ്ടറിയിലും എന്‍റെ മറവി

RECORD ലും കുടകളിലുമോതുങ്ങി…..

പക്ഷെ COLLEGE ല്‍ ????

ഇവിടെ ഞാനിപ്പോള്‍ മറന്നുവയ്ക്കുന്നത്

എന്താണെന്നെനിയ്ക്കുപോലും അറിയില്ല………

കാരണം…….

ഞാന്‍ അതുപോലും മറന്നു പോയിരിയ്ക്കുന്നു….

എന്‍റെ ഓര്‍മ…….

എന്‍റെ മറവിയാകുന്നു………………..

ഞാന്‍ വിതച്ച വിത്തിനി മുളക്കില്ലയെങ്കില്‍ ,

പാടമിന്നു നശിച്ചുപോകും.

പട്ടിണിക്കല്ലില്‍ രാകിയ വാളാല്‍

മരണമെന്നില്‍ കടന്നുകൂടും.

ചുറ്റിലും പൊട്ടിമുളക്കുമീ കെട്ടിടക്കോമരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ,

ഞാനും എന്‍റെ ഈ പാടവും മാത്രം.

ചോരവീഴ്ത്തി ചെമ്പട്ടുമൂടുന്നന്തിസൂര്യന്‍ ,

തീരമറിയാക്കടലില്‍ രക്തസാക്ഷിയായിടുമ്പോള്‍,

അറിയാത്തതെന്തേ .. നിറങ്ങളേ…

നിഴല്‍ വീഴ്ത്തിയ രാവിന്‍റെ മുറിക്കൈയില്‍ ,

നിന്നിറ്റു വീഴുന്ന വിപ്ലവത്തിന്‍ തുള്ളികള്‍,

വിലപിച്ച വാക്കുകളെ..

വരച്ചുകാട്ടിയ ചുവന്ന ചിത്രങ്ങളെ….

ഇടനെഞ്ചില്‍ കുടിയേറുമീയഥിതിയാം,

സ്വപ്നങ്ങളെന്നില്‍ പടിയിറങ്ങിയ ,

ജീവിതത്തെ മാടിവിളിച്ചിടുന്നു .

നിറങ്ങളേ  നിങ്ങളണിയിച്ച

ചുവന്നതെരുവില്‍ നിന്നടര്‍ന്നലയുന്ന രോദങ്ങള്‍ ,

വിതച്ചിട്ടും മുളക്കാത്ത ചെമ്മണ്ണ് പാടങ്ങള്‍ .

എന്‍റെ ചുറ്റിലും തകര്‍ത്താടുന്ന ജീവിതത്തിന്‍ രുധിരരോദനവര്‍ണങ്ങള്‍..

ഞാന്‍ നല്‍കിയ ജീവാണുവിനെ കരച്ചിലോടെനിക്കു നല്‍കി,

നീയഗ്നിയുടെ ചുവന്ന ഗര്‍ത്തത്തിലേക്ക്,

ചെമ്പട്ടുമൂടാതെ പോയെങ്കിലും സഖി  ,

നീയെന്നിലെ നിണചാര്‍ത്തില്‍

അരുണാണുക്കളായി അലഞ്ഞിടുന്നു .

പട്ടിണിക്കല്ലില്‍ രാകിയ വാളാല്‍,

മരണമെന്നില്‍ കടന്നുകൂടും.

പിന്നെയെന്‍ പാടങ്ങളില്‍ അഗ്നിയുടെ വിളയാട്ടവും,

മുളക്കുന്ന കെട്ടിടക്കൊമരങ്ങളും .

അതിനുമീതെ പറക്കാനറിയാത്ത

കിവിഗണങ്ങളെ പോലെ  എന്റെയീ

ചുവന്നഹൃദയസ്വപ്നങ്ങളും.

http://vipinkumarkp.wordpress.com/

അവയ്ക്കുള്ളില്‍ നിറങ്ങള്‍ ഒളിച്ചുകളിക്കും,

എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ പൊഴിക്കുന്ന നീര്‍ത്തുള്ളികളെ-

എനിക്ക് പോലും കാണാന്‍ കഴിയില്ല.

കമ്പ്യൂട്ടര്‍വല്‍ക്കരണത്തിലെ കട്ട്‌/കോപ്പി/പേസ്റ്റ് ,

എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ നടത്തിയപ്പോള്‍,

പിരിഞ്ഞകന്ന വര്‍ഷങ്ങളെ ഞാനിപ്പോള്‍,

റീസൈകിള്‍ബിന്നില്‍ തിരയുകയാണ്.

പാര് കറുത്തപുതപ്പു പുതയ്ക്കുമ്പോള്‍

ഞാന്‍ കറുത്ത മഷികൊണ്ട് എഴുതിയതോക്കെയും

വെളിച്ചംതേടി പറന്നകലുകയാണ്.

അകലെ വെളിച്ചത്തിന്‍റെ ചായംപൂശിയ തെളിമ കാണുന്നുണ്ട്.

ഇരുട്ടാണ്, ലോകം മുഴുവനും ഇരുട്ടാണ്.

കറുത്തിരുണ്ട ഇരുട്ട്,

എന്‍റെ വാക്കുകള്‍ അല്ലെങ്കിലെന്‍റെ കാഴ്ചകള്‍ ഇരുട്ടിലാണ്.

ഇന്നെലെ മരിച്ചവള്‍ എന്‍റെയാരുമല്ല.

അവളെ ഹനിച്ചവര്‍ എന്‍റെയാരുമല്ല.

അവള്‍ക്കുമേല്‍പതിച്ച കൈകള്‍ എനിക്കറിയുന്നവരുടെതല്ല.

അവള്‍ വിലപിച്ച വാക്കുകള്‍ എനിക്കറിയാവുന്നതല്ല.

ജീവിതത്തെ ബലിക്കല്ലിനുമേല്‍ കൊണ്ടിരുത്തുന്ന

ഇരുട്ടിനെ മാത്രം എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.

പിന്നെ അവളുടെ മരണവും.

ദാഹിച്ച പാടം ഇരുട്ടില്‍ പെയ്തമഴയെ കുടിചാര്‍ത്തിയണഞ്ഞു.

ചുമരില്‍ തൂങ്ങുന്ന കലണ്ടര്‍ ഞാന്‍ കാണാറില്ല.

മനുഷ്യനെ തോല്‍പ്പിച്ച ക്ലോക്കിലെ,

മാരത്തണ്‍ സൂചികള്‍ ഞാന്‍ കാണാറില്ല.

ചിലച്ചോടുന്ന ഗൗളി മുറിച്ചിട്ട വാല്‍ മരണം വരിച്ചതും കണ്ടില്ല.

ഇത്രയും പറയുമ്പോള്‍ നീ/നിങ്ങള്‍ ചോദിക്കും

നീ അന്ധനാണോ അതോ പൊട്ടനാണോന്ന് ?

അതെ ഞാന്‍ അന്ധനാണ്,

ഉലകത്തെ കാണാത്തവന്‍,

നിറങ്ങളെ അറിയാത്തവന്‍.

ജീവിതത്തെ അറിയാത്തവന്‍…

പൊഴിയുന്നു വാക്കിന്‍റെ കൂട്ടം…,

വിടരുന്നു കവിതയെന്‍ മനസ്സില്‍,

മനസിന്‍റെ നിഗൂഡ ഭാവം

രചിയ്ക്കുന്നു ചിത്രമാവന്‍റെ,

മായ്ക്കനൊരുമ്പിട്ട ഭാഗം…,

വരയ്ക്കാനൊരുമ്പിട്ട മറുഭാഗം,

വരയ്ക്കുന്നു,

മറുഭാഗം മായ്ക്കുന്നു,

വരയ്ക്കുന്നു,മായ്ക്കുന്നു,

അപൂര്‍ണമാം ചിത്രം…..

അതെന്‍റെ മനസിലെ ചിത്രം,

മനസിലാവാത്തൊരു ചിത്രം….

അവളെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാന്‍,

അവള്‍ ഞാന്‍ അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍………

ഞാന്‍ നിന്‍റെ  ഓരോ എഴുത്തുകളെയും  ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നു,

അത് എനിയ്ക്കുവേണ്ടിയാണെന്നതു  അറിയും വരെ……….